Feeds:
Berichten
Reacties

14th feature of Eternal Fascism.

Ur-Fascism speaks Newspeak. Newspeak was invented by Orwell, in 1984, as the official language of Ingsoc, English Socialism. But elements of Ur-Fascism are common to different forms of dictatorship. All the Nazi or Fascist schoolbooks made use of an impoverished vocabulary, and an elementary syntax, in order to limit the instruments for complex and critical reasoning. But we must be ready to identify other kinds of Newspeak, even if they take the apparently innocent form of a popular talk show.


“We must keep alert, so that the sense of these words will not be forgotten again. Ur-Fascism is still around us, sometimes in plainclothes. It would be so much easier, for us, if there appeared on the world scene somebody saying, ‘I want to reopen Auschwitz, I want the Black Shirts to parade again in the Italian squares.’ Life is not that simple. Ur- Fascism can come back under the most innocent of disguises. Our duty is to uncover it and to point our finger at any of its new instances – every day, in every part of the world.”

Mensen zoals Hendrik Conscience,Theodoor Van Rijswijck en Wannes Van De Velde zorgden er vroeger voor dat het karakter van het Sint-Andrieskwartier niet zou vergaan tussen de weelde en rijkdom van de Nationalestraat en het Zuid. De huidige bewoners zoals Lea Alvarez en Pierre Vandenbergh namen de fakkel van hen over. Zij zorgen er vandaag voor dat de wijk blijft groeien door allerlei projecten te organiseren die de bewoners samenbrengen.  Dankzij hun inzet en die van de buurt is het Sint-Andries een echte thuis voor alle generaties.

RADIO REPORTAGE BELUISTEREN

TELEVISIE REPORTAGE BEKIJKEN

http://www.youtube.com/watch?v=PWqnMZ5kRBI

Sint Andries

De Sint Andriesplaats is een plek waar jong en oud zich thuis voelt. Je vindt er een basketbalveld, verscheidene bankjes, cafeetjes, oude gerenoveerde rijhuizen,bomen met grote kruinen en een mix van alle nationaliteiten. Het is alsof je in een fata morgana terecht komt want de rust en de volkse sfeer zijn een immense contradictie met de aura die rond de stad hangt.

Daarom koos ik deze foto. Het is het beeld dat je krijgt als je uit het raam van de bovenste verdieping van het cultureel centrum kijkt. Het is een veilig paradijs voor kinderen terwijl hun ouders van op een terrasje een oogje in het zeil houden. De Sint Andriesplaats is het centrum van een ‘dorp’ waar iedereen mekaar nog goeiedag zegt en die vredelievendheid straalt deze foto voor mij uit.

Er moeten niet veel argumenten aangehaald worden om de oneerlijkheid te benadrukken die het IMF en de Wereldbank overschaduwd. Het Internationaal Monetair Fonds telt 185 leden maar de VS hebben vetorecht op alle beslissingen omdat ze de grootste aandeelhouder zijn en de stem van de EU kan enkel doorwegen als alle Europese landen gezamenlijk optreden, wat maar zelden voorvalt.
Het is ook geen nieuws dat het IMF pleit voor liberalisering en privatisering zonder de andere zijde van de munt op te lichten. Lidstaten die willen genieten van de steun van het IMF moeten eerst voldoen aan economische voorwaarden en dit impliceert onmiddellijk de valse start ten opzichte van ontwikkelingslanden. Daarnaast zijn ontwikkelingslanden meer afhankelijk van de financiële steun van het IMF dan andere welvarende lidstaten. Daarenboven veroorzaken deze verplichte economische aanpassingen en bezuinigingen nieuwe sociale problemen zoals voor de gezondheidszorg,het onderwijs en de werkgelegenheid, die bij arme landen al op een laag pitje stonden.
Vandaag kampt Griekenland met een acuut overheidstekort dat te wijten is aan een malafide ex-regering, zakkenvullende speculanten,wantrouwige bankinstellingen en een dodelijk afwachtende houding ten opzichte van de economische crisis. Het land hangt dus aan een zijden draadje en dreigt failliet te gaan als er niet snel concrete maatregelen worden genomen. De ’ziekte’ die Griekenland teistert is daarbij nog eens besmettelijk en kan minder kapitaalkrachtige landen zoals Portugal en Spanje in een mum van tijd ook aantasten.
De oplossing voor dit overheidstekort is niet zo simpel aangezien er andere regeringen bij betrokken moeten worden. Die vinden over het algemeen dat Griekenland er zelf een zootje van gemaakt heeft en het zelf maar moet oplossen. Daarnaast heeft het land jarenlang de EU op het verkeerde been gezet door onjuiste statistische gegevens door te spelen en heeft het sinds zijn toetreding in 1999 nooit de Maastrichtnormen gehaald. Voordat het deficit aan het licht kwam ontving Griekenland 8% van de EU-uitgaven terwijl ze maar 1,7% van het BBP van de EU uitmaakt. Het komt er dus op neer dat Griekenland sowieso niet in orde was, het al genoot van onterechte voordelen en dat het loog tegen de rest van de EU.
Toch heeft de Europese Unie toegegeven en zullen ze Griekenland helpen nadat ze bij het monetair fonds aangeklopt hebben. Waarom willen ze dat? Omdat ze denken dat het IMF veel meer structurele hervormingen kan doorvoeren dan hun eigen gegrom. Na de tussenkomst van het Fonds zullen de Europese lidstaten ook helpen. Toch zullen de problemen nog niet van de baan zijn na die grote hervormingen want als de maatregelen mislukken voordat de financieringsput gevuld is, zal dat ernstige gevolgen hebben voor de Eu én de Euro.
Door deze nefaste gevolgen en door het kleine belang op de handelsmarkt is het onbegrijpelijk dat de EU en het IMF zich meer willen mengen in de geldzaken van Griekenland dan in die van ontwikkelingslanden.
Natuurlijk zijn er mogelijkheden voor ontwikkelingslanden om te kunnen genieten van een financieringsprogramma van het IMF,de Wereldbank of de EU. Maar de lasten en afhankelijkheid die daar mee gepaard gaan om financiële hulp die ze krijgen zijn onleefbaar. De opgedrongen ‘herstructureringsplannen’ en de crisisleningen zijn nu dus ook voor Griekenland een optie terwijl zij dit in wezen niet meer verdienen dan eender welk ontwikkelingsland dat al jaren werkt om die leningen vast te krijgen.
Griekenland wist al jaren dat ze een tekort hadden dus waarom zouden zij het recht hebben om stante pede hulp te krijgen terwijl ontwikkelingslanden zich ook door de crisis willen worstelen. Er worden zelfs maatregelen voor hen opgelegd die geen enkel ander land respecteert, onder andere dat het overheidstekort niet mag toenemen.
Het achterhouden van informatie en de houding van de regering van Griekenland tegenover de andere lidstaten is één bedenkelijke kwestie maar de onverdeelde macht en invloed van het IMF en de Wereldbank op de wereld is van groter belang en staat in directe verbinding met het al dan niet slagen van het herstel van Griekenland.

Guillotine

” Als er in Parijs ’s morgens weer eens koppen gingen rollen op de Place de la Révolution,waren er weirdo’s die een koetsje huurden,vanuit hun rijtuig naar de executies keken en dan in de karos van bil gingen met een hoertje. Dat vonden ze in die tijd blijkbaar supersexy. Eros en Thanatos,de vermenging van lust en dood. En er is een geval van een man, nog een andere geilaard, die tijdens de executies door de massa schuifelde. Iedere keer als er een kop rolde en de mensen compleet waren afgeleid, profiteerde hij ervan om zijn twee handen voluit op de billen van een vrouw te leggen. De Aanraker,noemden ze hem, Le Toucheur.
Madame Tussaud woonde toen ook nog in Parijs. Eén nacht lang mocht ze al die beroemde koppen mee naar huis nemen, de koning, de koningin, allemaal. Ze legde ze stuk voor stuk in haar schoot en bij het licht van een paar kaarsen boetseerde ze ze na, in was, voor haar museum in Londen. “


-Uit de dagboekbrieven van Erik Houtman in P-Magazine

Bespreking Nieuwssites

Apache.be

De nieuwssite Apache.be is mijn inziens een vrij overzichtelijke en aangename site om te lezen.Het omvat meer dan alleen de droge actualiteit. De opinie-en columnstijl die over de hele lijn doorgetrokken worden geven Apache een kritische sfeer die momenteel onbreekt in de algemene pers. Er is overigens ook een mooie balans tussen foto en tekst.

The Huffington Post

De frontpage is een eye catcher van formaat. Je moet scrollen om de eerste artikels te kunnen lezen.Als je naar de homepage gaat krijg je sfeervolle foto’s te zien van belangrijke gebeurtenissen,deze foto’s veranderen keer op keer. Huffington Post maakt ook gebruik van veel opinieschrijvers die over de hele pagina hun zegje doen. Daarnaast maakt de site ook plaats vrij voor sport en cultuur. Het Amerikaanse karakter stoort mij wel,veel Obama en weinig objectief.

Wall Street Journal

De Europese site van The Wall Street Journal is een allegaartje van informatie.Of dit allemaal relevante berichten zijn om op de voorpagina van een site te plaatsen,laat ik in het midden.Het voordeel van een dergelijke site is dat je een hoop actueel buitenlands nieuws krijgt op één pagina. Nieuws dat je op onze nationale websites vaak ver moet gaan zoeken of alleen vindt in de katern ‘Buitenland’. Qua beelden en lay-out blijf ik persoonlijk op mijn honger zitten,het moet geen flitsend billboard zijn met een hoop reclame die popped maar een beetje meer afleiding naar de grote items kan geen kwaad. Je moet op deze site aandachtig elke titel lezen voordat je weet welke artikels van belang kunnen zijn en welke pure amusementstof zijn.

Actu24

Actu24 is een Waalse site met een (waarschijnlijk onbedoeld) typisch Vlaams karakter. De site staat vol met reclame,filmpjes en foto’s. Het is grofweg een fotosite met grote titels en geen artikels op de voorpagina. Pas als je verder klikt kom je terecht op een onbenullig en kort duidingsartikel dat eigenlijk gewoon impliceert wat de foto weergeeft. Het is een site die qua informatie en lay-out strookt met het Nieuwsblad,ze zullen ongetwijfeld ook dezelfde doelgroep hebben.

Volière

Van top tot teen vol vogels zit mijn Moe.
Er hangen korenblauwe luchten in haar lijf
En takken waar men,vogel zijnde,graag op slaapt.

De meest diverse soorten herbergt zij.
Bijvoorbeeld in haar hoofd iets hoogs,
een torenvalk,een nachtegaal,
of welbespraakten als de papegaai,alsook de ara

uit de karaokebar.Omstreeks haar romp
wonen enkel en alleen de doodgewonen:
kanaries,vinken,pimpelmezen,
meerstemmig maar saamhorig in haar thuis.

Als die vogels simultaan duizeling-
wekkend aan het kwetteren slaan,
kan ik de nagalm van haar zwijgen horen.
Nooit is het stil wanneer mijn Moemoe zwijgt.

Zo tjokvol vogels zit mijn Moe
Dat zij haar oren niet geloven kan
En amper plaats heeft voor zichzelf.
Het jubelt in haar vanjewelste.

Het ging snel,
een indringer liet haar op een kier.
Sindsdien is het een va-et-vient.
Ik voel de wind die door haar giert.

Er moet haar dringend iemand dichten.

Voordat men haar massaal besteelt.
De fladderaars wil zij voor geen moment meer kwijt,
voornamelijk die ene niet die steevast

beter zingt dan vliegt en denkt,
wanneer zij zingt,dat hij ook vliegt.
Er zitten grote gaten in mijn Moe.
Ik ben het die haar dichten moet.

Gebaseerd op Luuk Gruwez’ Allemansgek

VOXPOP HAITI

In de buurt van de Stadsfeestzaal in Antwerpen vroeg ik aan toevallige voorbijgangers of zij een bijdrage gestort hadden voor Haiti en of zij er dan ook bij hadden stilgestaan hoe het gedoneerde geld bij de getroffen mensen geraakt.Gelooft Jan Modaal nog in wereldwijde hulporganisaties en bestaat er nog zoiets als de onvoorwaardelijke goedwil van de medemens?
Mijn Voxpop geeft een kleine inschatting weer van hoe wij hierover denken.

A tribute to Cruiff

Deze zondag zag ik toevallig een reportagefilm over Johan Cruiff op Sporza. Voormalig speler en trainer van Barça.

De reportage vond ik uitzonderlijk goed omdat het onverwachte invalshoeken,verschillende verhaallijnen en goed gedoseerde emoties bevatte. Hoewel er veel filmische allures in voorkwamen bleef het hele portret van Johan Cruiff waarheidsgetrouw en kon de biografie mij tot het einde boeien.

De reden waarom Cruiffs verhaal mij kon boeien lag niet aan zijn spannende levensverloop maar aan de manier waarop de hele reportage is opgebouwd.  Je krijgt trouwens niet alleen een beeld van Johan Cruiff maar ook van wat voor een invloed hij had op de Catalanen. Personen van alle lagen van de bevolking doen hun verhaal over wat Cruiff hen rechtstreeks of onrechtstreeks heeft bijgeleerd.

Verschillende fragmentjes geven verschillende dementies aan voetbal. Bijvoorbeeld een flamencogitarist die voetbal met muziek vergelijkt of een topspeler van aartsrivaal AC Milan die hem zonder schroom een kunstenaar noemt die het voetbal kan verheffen tot een groter gebeuren dan alleen een sportaangelegenheid.

Uiteindelijk kon ik alleen maar besluiten dat deze beelden een perfecte weergave zijn van wat topvoetbal doorheen de jaren voor mensen heeft betekend en dat het meer is dan een spel dat alleen op een grasmat wordt gespeeld. Ik denk ook dat dit de hoofdgedachte was van de hele reportage.

Zitat

Ein Buch muss die Axt sein für das gefrorene Meer in uns.

Athletes not Titans.

Op de ochtend van de officiële opening van de Olympische winterspelen in Vancouver overleed de 21-jarige Georgische rodelaar Nodar Koemaritasjvili tijdens een training. Dit is al de vierde keer dat een atleet sterft tijdens de Winterspelen.

De rodelbond beweert dat de crash niet te wijten is aan een fout in de baan maar aan een stuurfout van Koemaritasjvili zelf. Maar waar trek je de grens van het absurde? Sportatleten worden de laatste jaren tot het uiterste van hun kunnen gedreven en topprestaties worden maar als vanzelfsprekend aangenomen omdat ze immers topatleten zijn.

Uiteraard kiezen topsporters er zelf voor om heel hun lichaam naar hun specialiteit te kneden en ze halen op eigen risico halsbrekende stunten uit. Toch vind ik dat de lat en vooral de verwachtingen te hoog worden gelegd en dat managers,trainers,het IOC en ook wij,als toeschouwers hier niet bij stil staan totdat er zoals vandaag een dode valt.

Tijdens de winterspelen in Turijn was er ook al een hetse over de levensgevaarlijke afdaling voor de downhill skiërs. Nu,vier jaar later,is er nog steeds niets veranderd. Dezelfde kwalificatietijden moeten worden gehaald.

Georgian luge hopeful Nodar Kumaritashvili crashes during the men's Luge practise at the Whistler Sliding Centre, in preparation for the Vancouver Winter Olympics on February 12, 2010.

Collectief Gewetensussen

De feiten liggen op tafel. We zijn kippen zonder kop,marionetten aan een koordje,gederigeerde uilen.

De media springen massaal op de natuurramp in Haïti,we worden overladen met schrijnende beelden en getuigenissen waarvan je het ergste niet wil weten. Maar is dit enkel en alleen met het deontologische doel om ons te informeren? Natuurlijk niet. Het delen van informatie is een bindmiddel tussen een nieuwswaardige gebeurtenis en winstbejag van het persbedrijf.

Hoe draaien zij het rad voor onze ogen.

Haïti was een hype, hoe je het ook draait of keert. Alle media spendeerden de meeste zendtijd aan dit onderwerp,meer dan een week lang. Ik heb het nu ook alleen nog maar over Vlaanderen en over -noem een kat,een kat- hoe wij collectief deelnamen aan het ‘gewetensussen’ dat ons opgedrongen werd door de nationale én internationale pers.

Wij doen er uiteraard goed aan om zoveel mogelijk geld in te zamelen voor het getroffen land en dat geld wordt in een grote spaarpot gestopt op de Grote Markt van Antwerpen of we storten het op het rekeningnummer van één of andere organisatie die u belooft dat het geld integraal voor de heropbouw gebruikt zal worden.

Naïef zijn doet geen zeer. Arme zielen vechten op een ander continent voor hun leven,wij krijgen de geselecteerde beelden op onze buis, er wordt nationale actie ondernomen en wij doen mee. Aja,iedereen doet mee en het is ‘op den televies’.

Dan vraag ik mij af: staat er iemand stil bij het woord ‘integraal’, beseft er iemand dat zelfs een gerenommeerde hulporganisatie de corruptie niet kan omzeilen.Om dan nog maar te zwijgen over hoeveel geld er in verhouding naar de initiatiefnemende radio- of tvzender gaat.

Elke zonderling die twee euro donneert tijdens zo’n media-ramp-hype wil ik bij deze opnieuw een geweten aanpraten. Deze mensen zijn permanent in nood en een natuurramp maakt het alleen maar erger. Als hulporganisaties van iedereen die nu sporadisch geld stortte,op een regelmatige basis twee euro zouden krijgen dan zouden zij tenminste het woord ‘integraal’ geloofwaardig kunnen uitspreken.

Er zal altijd geld blijven verdwijnen,mensen zijn niet te vertrouwen en de media nog minder. Een week later was Haïti oud nieuws en nam de ontploffing in Luik alle aandacht in beslag. Wederom eigen volk eerst.

Accident comes with Cause

Toeval ofwat?! Ik schrijf over Karl Kraus en the very same night word ik uitgenodigd door een vriend om een opvoering van ‘De allerlaatste dagen der mensheid’  bij te wonen. Een toneelopvoering die door iedereen onmogelijk geacht werd om te spelen. Het is dan ook het meest omvangrijke toneelstuk geworden dat ik ooit heb gezien,met de meeste personages en maar zeven acteurs. Tientalle scènewisselingen, gerommel in tijd en ruimte en een hoop dubbelzinnigheden die je alleen maar begrijpt als je het dikke geïllustreerde boek achteraf nog een keertje leest.

Het Utrechtse acteursensemble ’t Barre Land is deze uitdaging aangegaan en is,wat voor mij betreft,met lof geslaagd. Een toneelstuk met gigantische extremen door hommeles op straat af te wisselen met sobere maar diepe dialogen. Ze halen uit naar de hypocrisie van het politiek beleid en geven continu het woord aan de pers, die in die tijd ook al de grootste demagoog van het volk was.  De structuur is zo uitgekiemd dat de tijdsgeest in de tweede wereldoorlog parallel loopt met onze huidige angst voor terrorisme en stel je dan even voor dat het twee en een half uur durende toneelstuk eindigt met de waanzinnige visioenen van Kraus himself. Oprecht petje af.

‘Why I Blog’

Ik zal niet ingaan op de algemene boodschap van het essay van Andrew Sullivan. Het is een opeenstapeling van waarheden waar je niet over moet discussiëren. Alhoewel ik vind dat hij bloggen teveel kadert als obsessief meningen spuien ga ik akkoord met de rest van zijn stellingen.

De vergelijking met Karl Kraus kon mij wel bekoren, niet alleen omdat Kraus een persoonlijke held is maar omdat ik er nog niet bij stilgestaan had dat hij inderdaad kan bestempeld worden als één van de voorlopers van het hedendaagse bloggen. Ik zou hem zelfs taboedoorbrekend noemen en de aanleiding van de stap voorwaarts in ons vrije denken.

Hij is misschien wel het geschikte voorbeeld om aan te tonen dat er twee soorten weblogs bestaan. Karl Kraus was met zijn anti-oorlogsdrama ‘Die letzten Tage der Menschheit’  ,en ik citeer Kohn : ” een auteur die zich tegen de mechanisch-materieel geworden beschaving en burgerij gekeerd heeft, tegen de kleinere rol van de persoonlijkheid en de verknechting van het individu.” Hij had een verzuurd beeld van de maatschappij en wou dit niet onder stoelen of banken steken. Met het literair-politiek tijdschrift ‘Die Fackel’ kan je de kritiek spuiende blogs vergelijken. Karl Kraus trok jonge schrijvers aan met dezelfde visie en kwam naar buiten met denkbeelden die tegenstrijdig waren met die van de massa en de toenmalige regering. 

Nadat hij tot het besef kwam dat de wereld onverbeterlijk was,vervormde hij zijn schrijfstijl die strookt met de tweede vorm van bloggen. Kraus wou de wereld vormgeven met woorden en de nauwkeurig uitgezochte woorden werden de ruggegraat van zijn schrijven. Zijn grootste angst was dan ook de verloedering van de taal want dat betekende in één klap ook de verloedering van de mentaliteit.

En hij heeft meer dan gelijk : Wie slordig schrijft , denkt slordig.

De Uylenspiegel emotie

Vrijdagnacht, vier uur. Ik kwam thuis van een avondje stappen en zette de televisie nog even op. Macht der gewoonte die ik ,normaal gezien,na een vijftal minuten opgeef en inruil voor broodnodige rust.

Het nieuwe,sobere praatprogramma ‘De Toestand’ kon mij echter blijven boeien. Siegfried Bracke geniet al lang mijn voorkeur onder de vlaamse moderators maar deze keer bracht hij “the current issue” toch wel bijzonder goed aan de oppervlakte. Na boegbeelden zoals Jean-Luc Dehaene en Kardinaal Danneels als gesprekspartner werd deze keer Bart de Wever uitgenodigd om te spreken over de schijnbare hypocrisie in de politiek. Want zo prikkelt Bracke, met zijn eigen curieuze stemtimbre ,de nieuwsgierigheid van de kijker: ” We leven in een staatkundig systeem waarin we de macht toevertrouwen aan mensen die we niet vertrouwen en waarvan we denken dat ze door en door slecht zijn. Want dit is het , de politiek staat slecht aangeschreven en toch zit daar de macht. ”

Genoeg stof om te doen opwaaien en wie is er beter dan de hulk van NVA,Bart de Wever, om hier wederwoord over te bieden. In feite is er niets nieuw onder de zon, de politici beheren de Res Publica in de naam van het volk en het is ook niet slecht dat de burger het gezag wantrouwt. De democratie geeft ons de kans om het gezag te vervangen als deze zich niet verantwoordt.

De Wever stelde toch het omgekeerde vast. Sinds de jaren ’60 kan je spreken van de betwistbare burger, de man van zus en zo. Vlaanderen wou zich profileren als een subnatie ten opzichte van België maar heeft dit niet doorgezet en dit maakt van het België,op dat vlak,de meest mislukte natie. Nationaal gevoel is de sokkel waarop je identiteit bouwt en wij doen maar alsof.

De mensen klampen zich ook nog steeds vast aan symbolen van het ancien régime ,zoals de monarchie. Dit zegt wellicht ook wel iets over hun perceptie van de politiek. Politiek is daarom ook bijna hetzelfde als marketing , inspelen op emoties want daarmee krijg je de bal aan het rollen. De Wever spreekt hier over de ‘Uylenspiegel emotie’ ,hiermee bedoelt hij: let op voor het gezag want die mensen proberen je te beduvelen, mooi gezegd maar vooral de waarheid zoals een koe. Vlamingen zijn goed in de eindverantwoordelijkheid van zich af te schuiven , zeker als er onzekerheid heerst. Zwarte schapen heb je nodig om jezelf van schuldgevoel te zuiveren en ons algemeen gekende schaap is de nationale politiek.

Het hele programma gaat door over deze kwestie , een kwestie die al jaar en dag op tafel ligt en waarbij politici altijd aan het kortste eind trekken. Dit interview ging een andere richting uit, het zette een spiegel voor de burger met de wijsvinger en het gaf krediet aan oprechte politici , die zeker en vast nog niet uitgestorven zijn. Veel gedachten zijn immers gebaseerd op clichés en die hebben een grond van waarheid maar dat maakt ze niet ongekleurd. Het zijn altijd de goeden die het met de slechten moeten bekopen.

Waar klagen wij immers over? Wij Vlamingen doen ons voor als de kleine Robin Hood maar vergeten dat deze democratie,die wij zo hard in twijfel trekken, ons de meeste welvaart heeft bezorgd.

Meneer Van Loon was onze eerste gastspreker voor het vak ‘Journalist in Interactie’. Hij was ook de eerste die zonder schroom onze naïviteit weg katapulteerde want iedereen in onze richting was in de veronderstelling dat wij de ‘nieuwsdragers’ van de toekomst zouden zijn,de stem van de wereld op alle mogelijke vlakken. Het kwam dus hard aan toen hij,expert in het vak,zei dat ALLE berichtgeving van vandaag neerkwam op commerciële zwendel en het ‘hielenlikken’ van je doelpubliek.

Ik kan wel begrijpen dat commerciële teevee programma’s vaak in scène worden gezet. No big deal als er in ‘Mijn Restaurant’ bijvoorbeeld gefoefeld wordt met tijd en ruimte maar is het geen regelrechte schande dat gruwelijke feiten zoals de slachtpartij van Kim De Gelder emotioneel worden uitgebuit? Moet werkelijk elke gevoelige snaar van het doelpubliek geraakt worden? We worden dom gehouden, en niet zo’n beetje ook.

Daarenboven zijn er zóveel verschillende manieren van adverteren dat je er duizelig van zou worden. Kortom : de hele inboedel draait om veel geld verdienen en overleven in een hard en select wereldje met alle middelen die je hebt,zelfs al bestaan deze middelen uit leugens,overdrijving en een charmeoffensief.

Luc Van Loon vond dit blijkbaar allemaal vanzelfsprekend geworden , hij kende het klappen van de zweep en opboksen tegen de huidige concurrentenmarkt was even tevergeefs als Don Quichotte tegen zijn windmolens.

Flash TV

Onze opdracht voor Flash TV begon zonder inspiratie. De ideeën gingen niet verder dan een mininieuwsflash maken over het ontbreken van pingpongpalletjes in de Agora. Maar omdat we twee weken tijd hadden om te zoeken naar een goed nieuwsfeit en een goede invalshoek was de druk niet zo groot.

Tegen het einde van de eerste week,een week voor onze deadline, stuurde ik een mail naar de groep. Marco Salamanca en Jannes Schuermans vonden mijn idee acceptabel om het openbaar vervoer te filmen. Dit onderwerp konden we relateren met de recente stakingen van het voorbije weekend, een prachtige invalshoek dus die in verband stond met pendelende Plantijnstudenten.

Het filmen op zich liet ik over aan de jongens,als ‘alpha’-geslacht moesten ze zich nu maar eens bewijzen. Ik gaf enkele tips maar technisch waren ze mij duidelijk een stap voor. Het grootste probleem was het statief, deze kon alles behalve waarvoor ie diende : stilstaan.  We hebben uiteindelijk goeie rushes genomen op de Franklin Rooseveltplaats en in het Centraal Station.

De montage verliep vlot. Tim,de derdejaar van dienst , monteerde vlot en legde ons uit waarom hij de beelden gebruikte. De techniek van monteren blijft mij bijster maar ik kon wel begrijpen waarom hij enkele rushes schrapte. Ik heb de tekst ingesproken en tijdens de feedback keurde Meneer Vandoninck mijn taal en intonatie goed. Een pluspunt dus.

Uiteindelijk,na het herbekijken van ons eindresultaat in de klas,beseften we goed waar we de mist in gingen. Onze pan was iets te lang, we konden het filmpje actiever maken door creatiever te zijn en de camera kon standvastiger. Het besluit van Meneer Van Doninck was al bij al positief en daar konden we onszelf tevreden mee stellen. Het was onze eerste keer en zoals het legendarische programma van Uyterhoeven ons leerde : Alles Kan Beter.

De lezing die op 8 mei gegeven werd door Dhr. Robert Verschooten ging voornamelijk over de invloed die Europa heeft en ons allen aangaat. We beseffen volgens hem te weinig hoe belangrijk een Europese gemeenschap voor ons is en de meesten onder ons weten inderdaad niet dat elke beslissing die de EU neemt een effect heeft op ons dagelijks leven. Door allerlei voorbeelden wil hij ons indirect bewust maken van het belang van onze eigen kiesstem bij de volgende Europese verkiezingen op 7 juni 2009.

De rode draad die hij gedurende zijn hele lezing bleef volgen was onze gemakzucht. Want diegene die de oorlog nog heeft meegemaakt die was enthousiast over het Europese project vanwege de vredesboodschap en de zekerheid op welvaart. Intussen is welvaart in de meeste Europese landen de normaalste zaak van de wereld en is ‘vrede op aarde’ niet de meest catchy phrase die je kan bedenken om mensen te doen warm lopen om te komen stemmen voor een Europese samenwerking. Alles is zo vanzelfsprekend…wie weet vandaag de dag nog dat wij onze welvaart te danken hebben aan Europese politiek. En hier had Dhr. Verschooten een punt.

Europa is de voorbije jaren gegroeid door de toetreding van verschillende lidstaten. Het is eigenlijk al na de val van de Berlijnse muur en mede dankzij het einde van het communisme dat de Europese Unie ambitieus werd. De beschermende paraplu van de VS kon worden dichtgeklapt en de samenwerking op Europees grondgebied kon beginnen.

 Elk Europees land weet tenslotte dat ze niet in haar eentje kan opboksen tegen de economische tijgers zoals China,India en Amerika. Deze grote mogendheden werken veel dynamischer en creatiever omdat ze één groot front vormen waarin alle wetten dezelfde zijn. Het is nogal wiedes dat actuele kwesties zoals milieuvervuiling en bescherming van consumenten beter gezamenlijk worden aangepakt omdat ze dan een effect op grote schaal kunnen teweeg brengen. 

Toch gelooft het plebs bijna niet in de slaagkansen van globalisering, hoe komt dat? De EU kampt met kinderziektes en weet inderdaad geen raad met accute problemen zoals terrorisme en werkloosheid, maar weet onze eigen federale regering daar wel een antwoord op? Het volk voelt dat de betekenis van Europa groter wordt maar de meesten vinden het een ver-van-mijn-bed-show. Ligt dat aan de EU? Neen. Mensen moeten informatie met de paplepel aangeboden krijgen. Zoniet? Opstand,stakingen,betogingen…miserie.

Het is verontrustend dat mensen liever onwetend blijven dan zich in de politiek te werpen maar anderzijds klagen ze wel dat ze de indruk hebben dat ze de greep verliezen op de Europese politiek. Zelfs landen zoals Frankrijk en Nederland stemden in een referendum in 2005 tegen de Europese Grondwet en in 2008 verwierpen de Ieren het verdrag van Lissabon. Ik zou bijna denken dat ze gewoon contra de complexiteit van het dossier waren.

 Kortom : Europa was voor velen een grote stap in het ongewisse waarvoor ze zichzelf niet rijp genoeg voor achtten. Gelukkig zijn de meesten al bijgedraaid en klaar voor globalisering en geopolitiek.

The rumble in the jungle was me niet onbekend , maar ik stond er versteld van hoeveel politieke , historische , religieuze en ethische betekenis dit legendarische gevecht heeft gehad…ik zag het daarvoor alleen maar als een geweldige bokswedstrijd vol suspense omdat de beste vechtersbazen uit die tijd het tegen elkaar opnamen.

Een sterk journalistisch element is de manier waarop de hoop , de vechtlust en de waardigheid van het zwarte volk worden geïllustreerd. De dynamiek die het ritme van de soundtracks veroorzaakt, samen met de dragende stem van Ali geeft een hoopvolle sfeer. Dit gevoel staat parallel met de muziek van James Brown , die als klankbord fungeert voor de armoede en de etnische onenigheid. Daarnaast leveren de quotes van al de mensen die betrokken waren bij het gevecht een grote bijdrage aan het geheel. Er kwam zo’n krachtig taalgebruik aan te pas dat bijna elke zin een meerwaarde was voor de fragmenten die op zichzelf al boekdelen spraken.

‘(We) Afro-Americans in America – we are not as good as you (Black Africans). You have a dignity in your poverty that we don’t have’. – M.Ali

Toch stuitte ik op een zwak journalistisch element. Ik stelde me in het begin van de documentaire de vraag of dit een sportfilm of een portret van Zaïre ging worden… en eigenlijk was het een mengeling van alles terwijl er niet concreet werd ingegaan op het belang van de bokswedstrijd en dat deze in huidig Congo werd gehouden. Er was vooral sprake van het fortuin dat het hele circus kostte , van de al dan niet corrupte manager Don King en de gebetenheid van Ali himself. De commentaar van Norman Mailer gaf mij enig inzicht in de politieke situatie , hij gaf zijn gefundeerde mening op de onderliggende kwestie : zou deze wedstrijd de racistische intolerantie kunnen oplossen in Zaïre en in de VS? 

“Eieren of jong” ,zeg ik dan. Deze documentaire zou een weergave geven van de politieke en persoonlijke overtuiging van Mohammad Ali en de toestand van toenmalig Zaïre in de jaren ’70. Deze gedachte zou niet onderschikkend mogen zijn aan de boksmatch zelf , en dat deed het wel. Er werd zo lang opgebouwd naar het moment suprême zodat de hoofdgedachte verdreven werd. Ik bleef op het einde dus op mijn honger zitten , ik had een beeld gekregen van een gedreven Ali en wat voor een volksmenner hij was…maar ik miste Mobutu , Foreman en vooral de volledige mening van Mailer en Thomas Hauser. Het idee echter , om de bokswedstrijd een groter doel te geven is fantastisch en een prachtig onderwerp voor een documentaire. Voor mijn part was het een einde in mineur omdat ik niet te weten ben gekomen wat er mij in de intro prikkelde.

story

De uitgestorven Grindhouses : slechte popcorn , abominabele cinemazaaltjes van om de hoek,goedkope exploitations met weinig boodschap en non-stop sex,blood and violence. Quentin Tarantino en Robert Rodriguez brachten dit seventies fenomeen weer tot leven met een -mindblowing- hommage.

Planet Terror (Rodriguez) en Death Proof ( Tarantino) zijn typische B-films geworden door de knappe “spielerei” met techniek en montage. Het tweeluik is een eerbetoon aan de Grindhouse-cultfilm,een stukje cinema dat enkel gesmaakt kan worden door gelijkgestemden en zeker niet voor de onverlaat die hun voorgaande films kwatsch vond.

DEATH PROOF

In tegenstelling tot vroegere werken van QT was er geen sprake van een chronologische hutsepot , de dialogen waren van een minder niveau dan (hoe kan het ook anders) die van Pulp Fiction. Dit wil echter niet zeggen dat hij een conventionele dertien-in-een-dozijn film heeft afgeleverd. Integendeel , deze trashmovie is een klasbak door zijn soundtracks , quotes , referenties en een briljante vertolking van Kurt Russell die perfect past binnen het Slashergenre.

The woods are lovely, dark, and deep.
And I’ve got promises to keep. 
And miles to go before I sleep.Did you hear that butterfly?
Miles to go before you sleep. –
Stuntman Mike

But maybe a little later in the evening, you’ve had a few drinks, you’re kind of losey gosey, you’re safe with your girls. Then some kinda cute, kinda hot, kinda sexy, hysterically funny but not funny looking guy comes over and says it – then maybe you did it earlier and maybe you didn’t.  -Jungle Julia

 

Liefde is een begrip dat bij de middeleeuwse bourgeoisie onder de categorie ‘hoofse idealen’ viel. De fysieke onbereikbaarheid van een persoon werd meestal uitgedrukt in woorden en elk seksueel verlangen werd met behulp van een eufemisme verdoezeld.

Naast de ‘hoofse’ liederen die pleiten voor zuiverheid , discretie ,toewijding en trouw zijn er ook de zogenaamde ‘onhoofse’ liederen die de lage klassen en hun gedrag  representeerden. Nuances en eufemismen spelen een minder belangrijke rol , of worden net overdreven frequent gebruikt zodat ze een ridiculiserend en zelfs vulgariserend effect kunnen teweeg brengen bij de lezer.

Aan de andere zijde wil ik deze stelling ontkrachten omdat deze ‘onhoofse’ benadering enkel en alleen spottend omgaat met seksualiteit zodat het in zekere zin iets weg heeft van een klucht om de lezer te vermaken. In echte hoofse literatuur is dit ‘entertainende’ aspect niet aan de orde. De minnaar wordt verondersteld subtiel en lovend te zijn ten opzichte van de andere partij , indien hij enigszins kans wil maken op de hoofdprijs.

Daarnaast wil ik ook korte metten maken met de illusie dat hoofse liefde in realiteit überhaupt platonisch was. Het bewijs is meteen zo klaar als een klontje als ik de gang van zaken op de befaamde riddertoernooien uit de doeken doe ; zulk een machtsstrijd tussen ridders had als doel een schone deerne te veroveren , maar uiteindelijk was het een handeltje in vleeswaar en niet alleen in de zin van overdracht.

Ik wil allesbehalve de idee bij u wekken dat de middeleeuwse man een machtsgeile en bezitterige barbaar was , daarom wil ik nog een laatste argument aanhalen waarmee ik deze sekse het voordeel van de twijfel bied en waarmee ik –mijns inziens- de hoofse liefde als ‘falend’ kan bestempelen.

Omdat de literaire gedragscodes van de ‘hoofsheid’ in de werkelijkheid toegepast worden , wordt er al vroeg van jongens verwacht dat ze ‘vechten’ voor de aandacht van een vrouw. De scheiding van de twee seksen in het kasteel creëerde een afstand en vervreemding ten op zichten van het vrouwelijk geslacht en er sluimert dan ook voortdurend argwaan en vijandigheid naar aanleiding van het stramien van de hoofse liefde.

Tot slot kunnen we spreken van hoofs-liefdesverdriet. De obsessie die bij mannen wordt gekweekt om onbereikbare vrouwen na te jagen was één zaak , maar het ideaal van zelfbeheersing dat ze moesten volhouden was een kwelling. Het is dan ook begrijpelijk dat men in verhouding meer liefdesverdriet bij mannen aantreft dan bij vrouwen.